Maandelijks archief: augustus 2016

Magnetron, gemakkelijk, maar is ie gezondmakend?

27 Jaar geleden introduceerde mijn vriendin Marieke het fenomeen magnetron in mijn leven. Ik was zwaar onder de indruk, maar niet zozeer dat ik zelf ook een magnetron wilde hebben. Door de jaren heen hebben veel vrienden en familie een magnetron aangeschaft. En hoewel ik echt de voordelen van een magnetron zie, wil ik er geen hebben.

Broederlijke liefde

Op een dag was ik bij mijn broer op bezoek en zei hij me dat ze een nieuwe magnetron gekocht hadden. En of ik hun oude wilde?
“Nee, dank je.”
Enige tijd later kwam hij bij mij op bezoek. “Oh ja trouwens Nic, Ik heb de magnetron bij me.”
“Maar die wil ik helemaal niet.”
Maar grote broers hebben vaak hun eigen mening en hij installeerde de magnetron alsof ik niets gezegd had. Chris zijn vader leek het niet erg te vinden. Hij heeft hem zelfs af en toe gebruikt. Ik niet. Toen ik wegging bij Chris zijn vader, liet ik ook de magnetron achter.

Lees verder

Ons gasverbruik is ook al zo leuk laag

“He, Nous, dit is leuk, een afschrift van ons elektriciteits- en gasverbruik.”  Verwachtingsvol scheur ik de envelop open terwijl ik op de bank neerplof.
Nanouschka kijkt geamuseerd op van waar ze mee bezig is.
“Ha! 18 m3 over twee maanden.” zeg ik glunderend.
“En hoe is het gasverbruik van andere mensen gemiddeld?”
“Staat er niet echt. Maar wij betalen hiervoor € 11,40 en andere mensen in een tussenwoning hebben hiervoor in mei en juni gemiddeld € 62,00 betaald. Dat is ruim vijf keer meer.”
“Maar wij hebben een houtkachel.”
“Ja, maar die hebben we in mei en juni toch niet aangehad.”
“Oh nee . . . maar waar gebruiken die anderen dat gas dan voor?” vraagt Nanouschka verbaasd.
“Kweenie, langer douchen, vaker douchen? Vaker afwassen? Vervolg ik met een grijns.
“Neeee.” schudden we allebei tegelijk.

Lees verder

Ons elektriciteitsverbruik, echt belachelijk laag

Ha leuk, een afschrift van ons elektriciteitsverbruik. Verwachtingsvol scheur ik de envelop open terwijl ik naar de bank loop en ga zitten. “He, Nous, dit is grappig. Ons elektriciteitsverbruik over de maanden mei en juni was 36 kWh. Dit kost ons € 7,15. Een normaal gezin van vier personen betaalt per twee maanden € 172,- Dat is . . . 24 keer zo veel.”
Nanouschka kijkt geamuseerd op van waar ze mee bezig is.
“En de opbrengst van de zonnepanelen is hier nog niet mee verrekend.” ga ik verder. “Die hebben deze maand 78 kWh opgeleverd.”
“Dan krijgen we dus geld terug?”
“Nee, . . . ja, maar dat verrekenen ze eenmaal per jaar.”

Lees verder

Hoe ik pruimenjam gemaakt heb van een meidoorn . . .

“Wat een schattig klein meidoorntje heb je daar.” Zei mijn buurvrouw.
“Oh, is het een meidoorn?” Ik had het me al afgevraagd. Mijn buurvrouw heeft iets met tuinen gestudeerd. Niet dat ze met tuinen werkt, maar ze heeft er wel verstand van. Meer dan ik in ieder geval. Ik had twee jaar geleden een grappig klein bloeiend stokje in mijn tuin aangetroffen, dat ondertussen al tot een grote bloeiende staak uitgegroeid. Nou, een meidoorn is niet verkeerd. Ik had net geleerd dat je de jonge blaadjes van de meidoorn kunt eten. En hoewel de besjes van de meidoorn niet echt lekker zouden smaken, zouden ook die eetbaar zijn.

Ondertussen heb ik wat van dat wildplukken uitgeprobeerd en ik denk da ze van veel planten bedoelen dat je ze kunt eten omdat je van het eten van een kilo van desbetreffende plant niet doodgaat. Maar ik vind het van de meeste planten al knap als je tien gram weg gekauwd krijgt.

Lees verder

Een steenmarter in ons kippenhok

Een half jaar eerder waren Lola en Josephine geslacht en hadden we enkel nog Gouddonsje en de Barones. Daarna kwamen de vier krielen, Boukje, Brechtje, Lobke en Wiepkje.
Toen werd het herfst.
En daarna winter.

Een steenmarter slaat toe

Kort na Sint Nicolaas hoorden we dat de kippen van mijn achterburen die avond waren opgegeten, waarschijnlijk door een steenmarter. Daar schrok ik wel van. Hun hok was behoorlijk degelijk gebouwd. Niet veel beter of slechter dan het mijne. Wat bij hen gebeurd was, kon dat ook bij ons gebeuren?

Lees verder

Een kip slachten … hoe doe je dat?

Sofia was vanzelf doodgegaan, we hadden dus nog drie kippen. Tot Christian op een dag thuis kwam met een andere kip. Hij had haar gevonden. Het was een mooie kip, zwart met een groene glans, daarom noemden we haar de Barones. Het duurde even voor de pikorde had uitgemaakt wie de baas was. Eerst was de Barones de laagste in de rij, maar ongeveer een jaar later was de Barones toch echt de Alfa hen. De andere werden oud. Josephine was gestopt met leggen en Gouddonsje ook. Ik begreep dat ik voor verjonging in het kippenhok moest zorgen. Waarschijnlijk door een paar oudere kippen te slachten . . . En iedere keer dat ik me dit bedacht, dacht ik er direct overheen: “maar ’t heeft nog geen haast.

Lees verder

Muizen! Toch niet in de schuur?

Het duurde even voordat ik had uitgevonden waar ik het beste legkorrels voor de kippen kon kopen. Aangezien bulk verpakkingen goedkoper zijn, koop ik bulk. En omdat de winkel waar ik deze bulk verpakking koop ongeveer 10 km verderop is en ik daar niet om de haverklap naar toe wil, koop ik twee zakken bulk. Omdat dit voer verpakt is in heel stevig plastic, echt DIK plastic, je weet wel, van dat plastic waar je echt een schaar voor nodig hebt om het open te knippen, wist ik gewoon dat ik me geen zorgen hoefde te maken over ongedierte . . . Ik wil tenslotte geen muizen enzo in de schuur.

Lees verder

Sofia, onze zeer geëmancipeerde alfa kip

We wonen in een gewone woonwijk, daarom wilde ik welbewust geen haan. Ik vind het heel leuk om zelf kippen te hebben, maar ruzie met de buren wil ik niet. Ik had echter geen rekening gehouden met Sofia. Sofia was gewoon een ongelofelijk irritante macho kip, met een veel te hoog testosteron gehalte, dat ze iedere ochtend, voor dag en dauw, de wereld in schalde.
Gedurende de wintermaanden had ik daar niet zo veel last van. In de winter is ‘voor dag en dauw’ ongeveer acht uur ’s ochtends, maar toen we langzaam richting zomer gingen, werden de dagen langer en begonnen de ochtenden steeds vroeger. Helaas bleef Sofia uitermate bereid om de hele wereld het aanbreken van iedere nieuwe dag te verkondigen. Acht uur werd half acht, zeven uur, half zeven . . . zes uur.

Lees verder

Chris helemaal in de ban van kippen

Chris had 14 euro verdiend. Een fortuin voor iemand van zeven jaar oud. Dit was hoe hij de rest van zijn leven wilde doorbrengen: ongelofelijk veel geld verdienen. En dan nog wel door courgettes te verkopen. Geweldig. Maar wat hem ook zo fascineerde waren de kippen.

Zomervakantie

Een hele zomer mochten we op de boerderij van een vriendin van mij passen. Nou ja boerderij is misschien een te groot woord. Ooit is het ongetwijfeld echt een boerderij geweest, maar toen wij mochten oppassen, was het een groot huis met een rieten dak, twee koeien, drie geiten, een konijn, een groenten tuin en een aantal kippen.

Lees verder

Geiser perikelen, een koud avontuur

Mei 2013 ging de geiser kapot. Zomaar. Wanneer er iemand ging douchen, sprong opeens de verwarming aan, terwijl het in de huiskamer al warm genoeg was. Een paar dagen later deed ie helemaal niets meer. En om de een of andere reden gebeuren deze dingen altijd op een vrijdag. Vaag realiseerde ik me wel dat ik gewoon een soort storingsdienst kon bellen, we wonen in een huurhuis, dus als ik zou bellen, dan zouden ze ongetwijfeld diezelfde dag nog langs komen. Maar ik was gewoon met iets anders bezig en de geiser interesseerde me niet. “ik zal maandag bellen.” zei ik tegen Nanouschka. “Was je maar voor de wastafel.”
En toen werd het maandag. Maar ik had nog steeds geen zin om te bellen. Geen zin . . . en iets anders, een gevoel, er was zich iets aan het uitkristalliseren.

Lees verder