Een kip slachten … hoe doe je dat?

Sofia was vanzelf doodgegaan, we hadden dus nog drie kippen. Tot Christian op een dag thuis kwam met een andere kip. Hij had haar gevonden. Het was een mooie kip, zwart met een groene glans, daarom noemden we haar de Barones. Het duurde even voor de pikorde had uitgemaakt wie de baas was. Eerst was de Barones de laagste in de rij, maar ongeveer een jaar later was de Barones toch echt de Alfa hen. De andere werden oud. Josephine was gestopt met leggen en Gouddonsje ook. Ik begreep dat ik voor verjonging in het kippenhok moest zorgen. Waarschijnlijk door een paar oudere kippen te slachten . . . En iedere keer dat ik me dit bedacht, dacht ik er direct overheen: “maar ’t heeft nog geen haast.

Op een dag gingen we naar de kinderboerderij, waar ik schattige, jonge krielkipjes te koop zag. Toen begreep ik dat het eindelijk tijd was geworden om iets te doen met de oude kippen. Aangezien Gouddonsje nog steeds het aura van favoriete kip had, wilde ik haar niet slachten. En de Barones was nog jong en legde nog goed, dus besloot ik dat Lola en Josephine geslacht moesten worden. Het was wel een beetje gek om hier besluiten over te nemen, aangezien ik al dertig jaar vegetariër was, maar het voelde als het meest logische om te doen. En mijn vader zei dat hij ze wel op wilde eten.

Help! is er nog IEMAND die weet hoe je een kip moet slachten?

Toen begon mijn zoektocht naar iemand om mij te helpen bij het slachten. Ik heb een heleboel mensen gevraagd of zij er verstand van hadden. Mijn buurvrouw Barbara heeft het aan een heleboel andere mensen gevraagd. Maar niemand kon me helpen. De meesten wisten niet hoe het moest, en de paar die het wel wisten, woonden te ver weg, waren te druk, of wilden om een andere reden niet helpen. Uiteindelijk ging ik langs bij mijn achterbuurman: “Pim, jullie wonen hier al honderd jaar, weet jij iemand die mij kan helpen mijn kippen te slachten?”
“Oh, dat kan ik wel.”
“Huh? Echt?”
“Ja hoor.”
“Nou . . . ehm . . . dat is geweldig.”
We maakten een afspraak voor de volgende ochtend tien uur.
“Oh, en ik heb een grote pan kokend water nodig.”

Het echte werk: kippen slachten

Ik werd wakker met haast knikkende knieën. Hoe later het werd, hoe zenuwachtiger ik werd. Een grote pan met water op het vuur gezet.
En toen was het tien uur.
En daar was Pim.
Binnen drie minuten had hij Josephine en Lola onthoofd.
“En nu hebben we de pan met kokend water nodig.”
We stopten de eerste kip er een minuutje in en begonnen haar daarna te plukken. Toen hadden we een naakte kip zonder kop. En tien minuten later twee.

Kippen slachten scene 2

Toen begon Pim steeds ongemakkelijker te kijken. “Ehm . . .  de rest deed mijn moeder eigenlijk.” Pim is rond de tachtig, hij is de jongste van vier. Als ze nog in leven zou zijn, zou zijn moeder nu waarschijnlijk ongeveer honderd tien zijn. Aangezien ze niet meer in het land der levenden is, konden we haar niet vragen hoe we verder moesten gaan. Dus Pim haalde nog eens diep adem, pakte een mes en vermoorde Lola nog een keer. Het was één grote bende.
“Nou, weet je,” zei ik in een poging mijn dode kippen te redden, “ik neem ze toch zo mee naar mijn stiefmoeder, misschien weet zij hoe dit verder moet.” Dus hebben we de kippen ieder in een zak gedaan. Josephine nog heel, Lola . . . tsja.

Een aantal uur later pakte mijn stiefmoeder het nog intacte lijfje uit de plastic zak. Terwijl zij het onthoofde lijfje in haar hand hield dacht ik vreemd genoeg: “oh, dat is schattig, dat is Josephine. Dat kun je zien aan haar teen.” Een van haar tenen wan waarschijnlijk ooit gebroken geweest, deze stond namelijk scheef.

Kippen slachten scene 3

“Tsja, ik zal het aan mijn neef vragen. Hij weet waarschijnlijk wel wat hij hiermee aan moet.” zei mijn stiefmoeder. Een aantal dagen later belde ze me op. “Teun heeft het slachtwerk afgemaakt. Hij zei trouwens ook dat je geen kokend water moet gebruiken, maar water van 60 a 70 graden. Geen idee hoe je dat nou precies kan meten.”
“Hmm . . . ja, dat weet ik wel.”

De kringloop sluiten

“Maar de ene heb ik in een braadzak gedaan, het lijfje heb ik gevuld met allemaal groenten en kruiden. Van de andere heb ik de filets gekregen. Thijs heeft ze met smaak gegeten.”
“Waren ze niet taai? Ze waren tenslotte al oud.”
“Nee, Thijs zei dat ze helemaal prima waren.”
Ondanks het feit dat ik al dertig jaar vegetarisch was, voelde dit goed. Dit voelde alsof de kringloop gesloten was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *