Een steenmarter in ons kippenhok

Een half jaar eerder waren Lola en Josephine geslacht en hadden we enkel nog Gouddonsje en de Barones. Daarna kwamen de vier krielen, Boukje, Brechtje, Lobke en Wiepkje.
Toen werd het herfst.
En daarna winter.

Een steenmarter slaat toe

Kort na Sint Nicolaas hoorden we dat de kippen van mijn achterburen die avond waren opgegeten, waarschijnlijk door een steenmarter. Daar schrok ik wel van. Hun hok was behoorlijk degelijk gebouwd. Niet veel beter of slechter dan het mijne. Wat bij hen gebeurd was, kon dat ook bij ons gebeuren?

steenmarter

Een zalige kerst voor de steenmarter

Met kerst waren we weg. Ik had voldoende voedsel en water in het hok achter gelaten voor de kippen om zelf ook een prettige kerst te vieren.
Toen we twee dagen later terug kwamen, keek ik naar het kippenhok door het raam van de woonkamer. Buiten het hok zag ik een veertje “ . . . oh, oh . . . “ dacht ik.
Voorzichtig, met angst in mijn hart, naderde ik het hok, bang voor wat ik misschien te zien zou krijgen. Ik zag de Barones die door het hok liep alsof ze een post traumatische stress stoornis had. Ik zag geen van de anderen. Toen ik dichterbij kwam en beter keek, zag ik iets in de hoek. Ik opende het hok, maar de Barones leek zo geagiteerd door mijn aanwezigheid, dat ik even weg liep om haar de ruimte te geven het hok te verlaten.

Toen ik tien minuten later terugkwam, zag ik haar niet direct, maar mijn aandacht was ook gefocust op de bundel veren in de hoek. Het was Gouddonsje. Ze lag gedeeltelijk door het hek getrokken en ze was niet meer helemaal intact. De krielkippen waren nergens te vinden, spoorloos verdwenen.

Was het een steenmarter of Houdini?

Het hok is gemaakt van zes grote palen, van de grond tot het kippen plafond zit er kippengaas omheen. Ik had het behoorlijk stevig tegen de palen aan geniet. Een nietje elke tien a vijftien cm. De steenmarter was in staat geweest zichzelf tussen het kippengaas en de paal te manoeuvreren. Beide nietjes zaten nog op hun plek, maar een kleine opening was gemaakt. Te klein om Gouddonsje doorheen te trekken, daarom lag ze er nog en blokkeerde ze het gat. Hierdoor was het dier niet in staat geweest om opnieuw het hok binnen te komen om de Barones te pakken.

En toen …

Ik heb het hok open gelaten, zodat de Barones weer terug kon komen, maar ik heb haar nooit meer gezien. Niet eens één klein zwart veertje met een groene glans. Het is mogelijk dat de steenmarter ook haar te pakken heeft gekregen.

Dat was het einde van onze kippen . . . voor een maand of vijf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *