Muizen! Toch niet in de schuur?

Het duurde even voordat ik had uitgevonden waar ik het beste legkorrels voor de kippen kon kopen. Aangezien bulk verpakkingen goedkoper zijn, koop ik bulk. En omdat de winkel waar ik deze bulk verpakking koop ongeveer 10 km verderop is en ik daar niet om de haverklap naar toe wil, koop ik twee zakken bulk. Omdat dit voer verpakt is in heel stevig plastic, echt DIK plastic, je weet wel, van dat plastic waar je echt een schaar voor nodig hebt om het open te knippen, wist ik gewoon dat ik me geen zorgen hoefde te maken over ongedierte . . . Ik wil tenslotte geen muizen enzo in de schuur.

Karel is de klusjesman die me helpt met alles dat te zwaar, te ingewikkeld of te eng voor mij is om alleen te doen. Die zomer waren we aan de slag met het plaatsen van de zonnepanelen op mijn schuur.
‘Ik hoor geknaag in jouw schuur.’
Ik had het ook al een paar keer gehoord, maar ik had niets gezien en het dus verder genegeerd. Ik bedoel, omdat ik niks zag, had ik aangenomen dat alles dan maar gewoon in orde was . . . hoe stom kun je zijn?
Ik had hoorbaar geknaag in mijn schuur.
Heel LUID geknaag
“Ratten.” concludeerde Karel. “het is zo luid, het kunnen geen muizen zijn, het moeten ratten zijn. En die vang je niet met een muizenval. Daarvoor heb je rattengif nodig” vervolgde hij, “Want ratten, daar ben je niet zomaar vanaf. Ratten zijn hele slimme beesten.”

Hij vertelde over een andere klus die hij net had afgerond, bij een huis met planken aan de buitenkant. De eigenaar had daar in de herfst waarschijnlijk een muisje gezien. Het is waarschijnlijk een hele vriendelijke man, want de hele winter heeft hij regelmatig voedsel buiten neergezet om het muisje eten te geven.
Toen Karel daar aan de slag was, zag hij een rat . . .
Deze man had dus de hele winter ratten eten gegeven . . .

Rattengif

Dus ik ging op pad om rattengif te kopen.
Ik moest mijn adresgegevens achterlaten in de winkel, anders mocht ik het niet kopen. Ik begreep toen, dat als iemand de komende tijd zou komen te overlijden door rattengif, ik maar beter een goed alibi kon hebben.
Karel instrueerde mij hoe ik het rattengif moest plaatsten.
En inderdaad, het geknaag stopte vrij rap daarna.

Vreemde gewaarwordingen in mijn eigen schuur

Aangezien Karel klaar was met het plaatsen van de zonnepanelen, had ik eindelijk ruimte om de schuur uit te mesten. (Ik weet het, het zou handiger zijn geweest als ik dat op voorhand gedaan zou hebben.) Hoe dan ook.
Toen vond ik de eerste sporen van muizen bewoning: muizenpoepjes en een bepaalde pieslucht.
Ik tilde een doos op en de inhoud bleef gewoon op de plank liggen, de doos bleek gedeeltelijk opgegeten. Aan de ene kant was dit vrij surrealistisch, aan de andere kant was het ook een beetje logisch, ik bedoel, het was niet alsof ik daar makkelijk bereikbaar voedsel had liggen of zo.
Vervolgens vond ik een tuinkussen dat waarschijnlijk had gefunctioneerd als een soort kraamkamer.

muis

muizen zijn heus best wel schattig hoor, maar niet in mijn schuur en niet in mijn huis

En toen . . .  vond ik een dode muis. Ik schrok weg in totale afschuw. Het duurde waarschijnlijk wel een uur voordat ik voldoende moed had verzameld om de dode muis op te vegen en in de kliko te dumpen. En toen vond ik er nog een. En nog een. En nog een. En nog een. En nog een.
Bij iedere nieuwe dode muis die ik vond was de schrik echter minder en had ik minder tijd nodig om dit sterfgeval af te handelen.

Zulke lekkere legkorrels

Eindelijk tilde ik de grote plastic zak met kippenvoer op, die zak van heel stevig plastic, echt DIK plastic, je weet wel, van dat plastic waar je echt een schaar voor nodig hebt om het open te knippen . . .  of een paar muizentanden. Het was een zak met ongeveer 10 kg kippenvoer. Minstens twee kilo ervan was opgegeten. Ik ga ervan uit dat de muizen niet opeens eieren zijn gaan leggen, maar waarschijnlijk hebben ze wel jongen gekregen met hele sterke botten . . .

Oh, wat schattig

Die avond ging ik naar een soort milieuraad waarvan ik deel uitmaakte. Na afloop praatte ik met een kennis en ik begon over de muizen in mijn schuur.
“Oh, dat is ZO schattig!” zei ze verrukt.
Verbaasd keek ik haar aan. “Huh? Schattig? Ja . . . tuurlijk . . . nou ehm . . .  ik heb ze om zeep geholpen.” antwoordde ik haar.
Ze keek me geschokt aan, teleurgesteld.
Maar dat was ik ook terwijl ik in gedachte verder praatte: “Ja, in een kooitje zijn ze misschien schattig, maar NIET in je huis of in je schuur. Ze zijn smerig. Ze poepen en plassen overal. Vroeger waren ze echte ziekten verspreiders, wist je dat niet? Bovendien knagen ze door je spullen.” Maar ik zei het niet hardop.

24 dode muizen

Ik heb uiteindelijk 24 dode muizen gevonden. Een voordeel was dat ik een beetje leerde hoe ik met dode muizen om moest gaan. En sindsdien bewaar ik het kippenvoer in een grote plastic doos met een stevig deksel en in een grote metalen bak. Ook met deksel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *