Fietsen in de voortuin

“Jeetje, ik moest wel even zoeken hoor, maar toen ik het aantal fietsen hier in de voortuin zag, dacht ik: ah, daar moet ik zijn.”
Tsja, moest ik me daar beledigd door voelen?
Een van mijn ex-vriendjes stond na tien jaar opeens op de stoep. Net nadat ik drie weken ziek was geweest en nog niet beter was; Chris een eerste week ziek was (bleek longontsteking, hij knapte pas na de tweede penicilline kuur op); Nanous het heel druk had met school en allerlei dingen die af moesten zijn en Rozemarijn 3 weken lang ongehinderd had kunnen spelen. Ons huis was dus weer eens enigszins ontploft, dat gebeurt gewoon af en toe.

En wat die fietsen in de voortuin betreft, mijn schuur is te klein voor alle fietsen. Bovendien vind ik het niet fijn als er mensen via achterom zo maar de tuin en mijn huis in kunnen lopen, dus heb ik de achterpoort gebarricadeerd. Hierdoor kunnen we dus ook niet meer met de fietsen door de achtertuin naar de schuur en staan de fietsen dus in de voortuin.

. . . Ok en de oude fiets van Chris staat er ook nog. En eigenlijk staat de oude fiets van Nanous er ook nog, maar misschien wil ik die wel laten opknappen en dan zelf gebruiken. Ok en het oude fietsje van Roos staat er ook nog. Dus ja, als je echt gaat tellen, dan staan er eigenlijk wel zeven fietsen voor het huis. Maar meestal tel ik niet hoeveel fietsen er staan, pak ik gewoon mijn fiets en ga ik weg.

“Nou, zo erg is het hier ook weer niet.” zei ik hem. “Ik heb een jaar geleden 1500 kilo aan spul weggedaan.” Ik trok het kleed op de bank recht en gebaarde hem dat hij kon zitten. Zelf ging ik in de schommelstoel zitten.
“Hmm, was dat inclusief stenen uit de tuin?”
Heel irritant dacht ik. “. . .  alleen de laatste 500 kilo of zo.” gaf ik ruiterlijk toe. Of 700 dacht ik er schaapachtig achteraan.
“Nou, volgens mij kun je nog wel 1000 kilo weg doen.”

Nieuwe uitdaging

Nog 1000? vroeg ik me geschokt af. Maar ergens dacht ik vrijwel direct dat hij gelijk had. Ik wil namelijk kleiner gaan wonen. Niet vandaag of morgen, maar ooit. Bovendien is het handiger om minder spullen te hebben wanneer ik eindelijk ga verhuizen. En daar kan ik best nu al een begin mee maken.
1000 kilo is best veel, maar als ik nu iedere maand 100 kilo doe?
En zo werd er een nieuwe uitdaging geboren.
In de kerstvakantie heb ik bijna alle dozen van de zolder gehaald en ben ik daar doorheen gegaan. Heel veel papier doorgepluisd. Uiteindelijk twee zware verhuisdozen vol papier weggebracht. Andere spullen naar de kringloper en in de verschillende recycle bakken gebracht.

Wanneer er weer iets weg kan, dan weeg ik het (met product op weegschaal, zonder product op weegschaal = wat het weegt.) Dit schrijf ik op in een lijst. Datum, aantal kilo, waar naar toe. Aan het eind van de maand heb ik alle metingen gegroepeerd en bij elkaar opgeteld. Dit is het resultaat voor januari:

Jan feb Mrt April Mei Juni
Papier 42.9
Plastic/blik 4.3
Glas 8.7
Textiel 6.9
Kringloper 26.0
Cadeau 6.5
Puin 3.0
Kleine Roos 2.3
Retour 0.3
IJzer 17.9
Rest 3.8
Totaal 122.6          

Ik weeg niet wat ik op de compost hoop gooi, ook niet wat ik in de kachel verbrand.

De fiets van Chris is ondertussen weg, woog 15,8 kilo. De fietsenmaker wilde hem wel hebben, maar zei direct dat hij er wat dingen af gaat halen, en hem daarna bij het oud ijzer legt. “We verkopen wel tweedehands fietsen voor volwassenen, maar geen tweedehands fietsen voor kinderen.”
Raar vind ik dat eigenlijk. Kinderen groeien en hebben dus eens in de zoveel tijd een grotere fiets nodig. Er zou JUIST een levendige handel in tweedehands kinderfietsen moeten zijn.

Maar goed, de eerste maand hebben we de honderd kilo dus ruim gehaald.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *