Router acties en nachtelijk gamen

“Zullen we nog een potje doen?” vraagt hij één van zijn vele onbekende vrienden.
Maar voor hij een bevestigend antwoord kan krijgen, bemoei ik me ermee. “Chris het is vijf voor twaalf. Jij gaat helemaal niet nog een potje doen. Jij gaat zo naar bed.”
Onhoorbaar gemompel van het ene scherm naar het andere scherm volgt, maar inderdaad wordt vier minuten later alles afgesloten en dichtgeklapt. Met computer en ipad verdwijnt mijn magere lange slungel naar boven.

Een half uur later sluit ook ik mijn computer af en klap hem dicht, dan trek ik de stekker van de router uit het stopcontact. Doe ik wel vaker, weet ik ten minste zeker dat er boven niemand meer achter een computer of ipad bezig is. Lampen uit, achterdeur op slot, voordeur op slot. Rustig loop ik naar boven.

Tot mijn verbazing zie ik hem in de helverlichte badkamer heel relaxed zijn tanden poetsen. “Chris!” zeg ik waarschuwend. “Het is nu al half een, je had allang in bed moeten liggen. Schiet eens op.”
“Hmm hmm” klinkt het vol tandpasta en overtuigde onschuld.
Ik loop mijn kamer in en trek mijn pyjama aan. Wanneer ik mijn tanden wil poetsen, staat hij nog steeds in de badkamer. Hij is zijn nagels aan het inspecteren. “Chris ga naar bed.” zeg ik terwijl ik hem opzij duw.
“Jij wil toch altijd dat ik schone nagels heb? Nou wil ik ze schoonmaken en nu stuur jij me weg.”
“Chris. Bed.”
Hij verdwijnt in zijn kamer en aan het gekraak te horen, kruipt hij zijn bed in. Ik poets mijn tanden, doe de lichten uit en stap ook mijn bed in.

Nog geen vijf minuten later hoor ik opnieuw gestommel. “Mam er zit een nagel vervelend in mijn vel, ik ga ze even knippen.”
“Blijf van de router af.”
“Jaha.” reageert hij alsof hij denkt: tss, het idee alleen al, zou ik toch nooooit doen? Ik hoor hem naar beneden stommelen.
Een minuut of tien later hoor ik hem weer boven komen en in zijn kamer verdwijnen. Zal ik nog naar beneden gaan en controleren of de stekker er nog steeds uit is? vraag ik me nog even af. Maar ik ben te moe en ik lig zo lekker.

De volgende ochtend komt hij rond twaalf uur zijn bed uit.
“Zo!” zeg ik, zodra hij de huiskamer binnenkomt. “Ik had gezegd dat je van de router af moest blijven.”
“Nou weet je wat het was?” zegt hij, terwijl hij zich met zijn slungelarmen en slungelbenen op zijn stoel neervlijt, een broodje pakt, dit openscheurt en er ruimschoots speculoos op smeert. “Ik kwam gisteravond beneden, deed de lamp boven de tafel aan, pakte het nagelknip bakje, schoof een stoel naar achteren en ging zitten. Ik dacht op dat moment dat ik in de hoek van de kamer wat zag bewegen, maar toen ik echt keek, zag ik helemaal niets. Ik heb mijn nagels geknipt. Toen stond ik op om alles weer op te ruimen en naar bed te gaan. En je raad nooit wat ik toen zag.”
“Kaboutertjes” zeg ik schamper.
Verbaasd kijkt hij me aan. “Hoe weet je dat? Er stonden hier inderdaad wel een paar dozijn kaboutertjes, dicht op elkaar gepakt tussen waar jij nu staat en de router. Met hun armen over elkaar en ze keken me boos aan. Degene met de langste baard stapte naar voren. “Nu is het ONZE tijd om te gamen.” zei hij. Met een kort gebaar van zijn linkerarm gaf hij twee andere kabouters opdracht om de stekker van de router weer in het stopcontact te steken.” Chris neemt een hap van zijn bolletje, na twee keer kauwen slikt hij zijn hap door en vervolgt enthousiast “Ik heb nog nooit kabouters gezien, dus ik was verbaasd en ook wel een beetje geschrokken, dus ik zei: ok, ok, prima. Ik heb snel alles opgeruimd, heb heel zachtjes de deur achter me dicht gedaan en ben snel naar boven gegaan om te slapen.”
“Tuurlijk schat, de kaboutertjes.”
“Hmm hmm.” knikt hij bevestigend met zijn mond vol.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *